Michel Frizot is een Franse historicus en theoreticus van de fotografie. Hij heeft een pioniersrol gespeeld in Frankrijk door te werken aan de erkenning van alle fotografische praktijken en het heroverwegen van de receptie van fotografie op basis van de omstandigheden van de vastlegging. Na zijn studie aan de University of Dijon begon hij kunstgeschiedenis te doceren en werd hij later een specialist in de geschiedschrijving van de fotografie. Hij was een sleutelfiguur bij de creatie van de 'Nouvelle Histoire de la Photographie' (1994), die het veld revolutioneerde door de reikwijdte van fotografisch onderzoek uit te breiden naar persfotografie, amateurpraktijken en populaire toepassingen. Frizot heeft diverse academische functies bekleed, waaronder docentschappen aan de École du Louvre en de EHESS, en heeft talrijke werken geschreven over technische innovaties, specifieke fotografen zoals Étienne-Jules Marey, en de semiotiek van beelden.[1,2]
