Theo van Reijn (1884–1954) was een Nederlandse beeldhouwer en kunstenaar die aanzienlijk heeft bijgedragen aan de documentatie van de 20e-eeuwse beeldhouwkunst in Nederland. Hij begon zijn formele opleiding in 1905 aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam, waar hij studeerde onder vooraanstaande figuren zoals Bart van Hove. In 1911 won hij de Dutch Prix de Rome, wat hem de mogelijkheid bood om een jaar in Rome te verblijven voor verdere studie; hij werkte ook in Parijs in 1914. Van Reijn vestigde zich uiteindelijk in Haarlem, waar hij tot aan zijn dood actief bleef. Zijn artistieke praktijk werd gekenmerkt door het omarmen van de Amsterdamse School-esthetiek en betrokkenheid bij diverse praktische objecten, waaronder lampvoeten en deurklinkers, evenals grootschalige publieke monumenten zoals het Verzetsmonument in Haarlem.[1,2]
