Kosovo 1999-2000 The flight of Reason

In deze fotografische documentatie van de etnische zuivering in Kosovo heeft Paolo Pellegrin de hopeloze, hulpeloze situatie van de vluchtelingen vastgelegd, en hun lange tocht naar veiligheid door het kale en schone landschap van dat verwoeste land. In de wandelgangen van de macht klinkt na de catastrofe op de Balkan tevreden en bespiegelend gemompel. Men knipoogt naar elkaar: we hebben de meeste mensen het grootste deel van de tijd misleid, en dus hebben we gewonnen. Laat de doden maar; laat de haat maar; laat de ontheemden maar. Nu heeft de Italiaanse fotograaf Paolo Pellegrin deze felicitaties voor het eerst als leugen ontmaskerd. In Kosovo 1999-2000 heeft hij de diepe ellende van de oorlog vastgelegd, van de ontwrichting van de rede en van volkeren, stammen, huizen en samenleving, zonder dat er genoegdoening is te verwachten van Belgrado, Londen of Washington. Aan het einde van de oorlog waren bijna 850.000 mensen van een totale bevolking van twee miljoen ontheemd geraakt. In één nacht alleen al werden tienduizenden mensen in Pristina door hun Servische onderdrukkers bijeengedreven en per trein verbannen. En toen de Albanezen na de bombardementen naar Kosovo terugkeerden, was hun wraak snel. Voor die verloren zielen waren hun dorpen voorgoed gesloten - ze waren tot puin gebombardeerd. Er waren geen straten meer; er waren geen tuinen meer; er waren geen haarden, noch eten om erop te koken. Er was, God verhoede het, geen hoop, alleen de zielige en wanhopige voortbeweging van gebroken ledematen door een kaal en verschrikkelijk landschap.