La Mort et les statues

Het verhaal achter deze publicatie, door Olivier Lacroix, kleinzoon van de fotograaf Jahan wilde deze foto's niet verspreiden, omdat de gruwel die ze lieten zien abstract was in vergelijking met de tragedie van de concentratiekampen. Jean Cocteau raakte in 1941 bevriend met mijn grootvader, toen mijn grootvader een reportage maakte over de schrijvers in het Palais Royal. In '46 bezocht Jean Cocteau mijn grootvader thuis en zag de foto's van de neergehaalde standbeelden, volledig van hun voetstukken gerukt, klaar om vernietigd te worden en als oud metaal naar Duitsland te worden verscheept. Jean Cocteau besloot zowel het voorwoord als de commentaar voor dit boek te schrijven. Voorwoord door Jean Cocteau Het ambacht van de dichter, een ambacht dat niet te leren valt, bestaat erin de voorwerpen van de zichtbare wereld, die de gum van de gewoonte onzichtbaar had gemaakt, in een ongewone positie te plaatsen die de blik van de ziel treft en ze tragisch maakt. Hij brengt de werkelijkheid dus in verlegenheid, betrapt haar, overspoelt haar onverwacht met licht en dwingt haar te onthullen wat ze verbergt. Pierre Jahan levert hiervan het treffende bewijs. Hij fotografeerde in het geheim het depot waar Duitsland onze standbeelden vernietigde, brak en omsmolt. Het resultaat is, dankzij de hoek van deze opnamen, dat zelfs het meest middelmatige standbeeld grandeur vindt en een drama van eenzaamheid. Ik maak plaats voor hem. Een camera is niets anders dan het derde oog van de man die haar gebruikt. Jahans album is dus een dichtbundel, bewonderenswaardige gedichten waarin de misdaad nog schrijnender naar voren komt dan in het schouwspel van puin.