Stephen Shore: Uncommon Places - 50 Unpublished Photographs 1973-1978

De foto's die Stephen Shore maakte van het 'gewone' Amerika hebben een buitengewone invloed gehad. In de jaren zeventig trok hij kriskras door het continent om zijn twee bekendste series samen te stellen: "American Surfaces" en "Uncommon Places". Deze foto's richtten zich op de details van het moderne Amerikaanse leven. Ze legden de uitzonderlijke schoonheid bloot die in banaliteit te vinden is en waren toonaangevend voor de twee belangrijkste fotografische idiomen van de afgelopen dertig jaar: de dagboekachtige snapshot (later opgepakt door kunstenaars als Nan Goldin en Wolfgang Tillmans) en het gemonumentaliseerde landschap (zoals beoefend door Thomas Struth en Andreas Gursky). Shore was ook een van de eerste kunstfotografen die in kleur werkte. Hij legde de hemelsblauwe, mosterdgele en avocadogroene tinten vast van een natie wier enthousiasme voor kleur soms zijn smaak overtrof. Minder bekend is Shores vroegere werk. Terwijl hij halverwege de jaren zestig nog op de middelbare school zat, begon hij aan een driejarig project waarin hij Andy Warhols legendarische studio, The Factory, fotografeerde op het hoogtepunt van haar creativiteit, met een wisselend gezelschap van personages, onder wie The Velvet Underground en Nico, Edie Sedgwick en natuurlijk Warhol zelf. Kort daarna, geïnspireerd door de intellectueel vruchtbare New Yorkse kunstscène van de late jaren zestig, maakte Shore een zelden getoonde reeks conceptueel werk, die volledig aansluit bij de revolutionaire ideeën die de kunst in die tijd vormgaven. Deze werken zijn fascinerend, niet alleen vanwege hun bijdrage aan de radicale herbezinning van de conceptuele kunst op het kunstobject, maar ook omdat ze vooruitliepen op Shores latere werk, waaronder "American Surfaces" en "Uncommon Places". Sinds de jaren zeventig heeft Shore zijn repertoire voortdurend uitgebreid. Moeiteloos beweegt hij zich tussen zwart-wit en kleur, landschap en portret, groot formaat en 35 mm. Daarmee heeft hij zich bewezen als een van de meest vitale fotografen van de hedendaagse kunst. Zoals collega-fotograaf Joel Sternfeld schrijft in het Focus-gedeelte: 'what may ultimately be at stake in his pictures is the pure condition of sight itself.'