Jo Spence (1934–1992) was een Britse fotograaf, schrijfster, cultuurwerker en fototherapeut. Ze begon haar carrière in de commerciële fotografie en runde van 1967 tot 1974 een studio gespecialiseerd in familieportretten en trouwfoto's. In de jaren 1970 verschoof ze naar documentairefotografie met socialistische en feministische thema's, waarbij ze medeoprichter werd van het collectief Hackney Flashers. Spence was ook onderwijzer en omroepster; zij bestudeerde de theorie en praktijk van fotografie aan de Polytechnic of Central London (nu University of Westminster) onder leiding van Victor Burgin. Ze staat bekend om haar gepolitiseerde benadering van beeldvorming en haar pionierswerk in 'photo therapy', waarbij fotografie werd ingezet als instrument voor psychische gezondheid, met name tijdens haar eigen strijd tegen borstkanker.[1,2,3]
