Boring Postcards USA

In Boring Postcards bracht Magnum-fotograaf en ansichtkaartenliefhebber Martin Parr 160 van de saaiste ansichtkaarten uit het Groot-Brittannië van de jaren vijftig, zestig en zeventig bijeen. Het resultaat was, in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, een boek dat zowel fascinerend als buitengewoon grappig was. Het was zo'n idee dat zo vanzelfsprekend leek dat niemand kon geloven dat het nog niet eerder was gedaan, en het sprak in grote mate tot de verbeelding van het publiek. In Groot-Brittannië werd Boring Postcards overal besproken: van televisieprogramma's overdag tot kunst- en designtijdschriften, van lokale kranten en radiostations (verontwaardigd dat hun stad 'saai' werd genoemd) tot het tijdschrift Time. Nu richt Parr zijn aandacht op de Verenigde Staten met een nieuw boek over Boring Postcards. Net als eerder geldt dat een ansichtkaart, om als voldoende 'saai' te kwalificeren, een compositie, inhoud of personages moet tonen die aantoonbaar saai zijn, of dat de foto verstoken moet zijn van alles wat gewoonlijk als interessant zou worden omschreven. Nu de studie van ansichtkaarten een academisch interessegebied wordt, biedt dit boek meer dan alleen vermaak: als volkskunstmatige registratie van de non-plekken en non-gebeurtenissen van het naoorlogse Amerika geeft het ontroerende inzichten in de sociale, culturele en architectonische waarden van het land.