Photo Album: Photo Series 1996-2001 Bk.1

Toen ik de portretten van de Nederlandse fotograaf Ruud van Empel voor het eerst op ware grootte zag in Leica Gallery Prague, dacht ik terug aan de tijd dat ik klein was en mijn moeder mij van tijd tot tijd in mijn mooiste jurk stak en met me naar de fotograaf ging. Gekleed in prachtige jurken en recht in de camera kijkend, wekken veel van de kinderen in Van Empels portretten de indruk van zulke 'officiële' foto's voor een familiealbum. Met die uitzondering dat de kinderen niet in een fotostudio staan, omringd door dezelfde geleende speeltjes, maar in een bos, omgeven door de natuur, met een bloem of misschien een eekhoorn in hun handen. Bij een tweede blik voel je echter dat er iets vreemds aan de foto's is, ook al weet je niet wat. Na nauwkeuriger onderzoek zie je enkele kleine details, zoals dat hun gezichten onnatuurlijk glad zijn en dat een van de meisjes helemaal geen wenkbrauwen heeft… Wat een getrainde blik bij sommige kinderen ook verontrustend kan vinden, zijn de onnatuurlijke reflecties van studioflitsers in hun ogen, waardoor het lijkt alsof de kinderen hebben gehuild.