Seconds First

Recensie door Hans Aarsman in NRC Er is iets aan dit boek waardoor ik het steeds weer ter hand neem. Ik heb het al enkele weken in huis en kan nog steeds niet precies aanwijzen wat het zo bijzonder maakt. Geen spectaculaire foto, geen toegankelijk thema. Telkens wanneer ik het open, glijdt het boek op mijn schoot terwijl ik wegdroom bij een foto van de achterkant van het hoofd van een buschauffeur. De volgende keer begint het dagdromen voor een foto van een piano met een projectiescherm ernaast. Ik zie nauwelijks een verband tussen de foto's; soms keert een vorm terug, of een kleur, meer is het niet. Toch zijn ze onmiskenbaar met elkaar verbonden. Iemand probeert iets te zeggen, maar wat? Soms is het het beste om bij het begin te beginnen, aan een tafel te gaan zitten en systematisch alles op te schrijven wat je opmerkt. De dubbele titelpagina: SECONDS staat links gedrukt, FIRST rechts. Beide woorden staan op een achtergrond die me plotseling doet denken aan het golfaluminium van mijn afdruipblad, dat bekende honingraatpatroon. Daar blijven de vaatdoeken liggen. Dit boek is dus geen verzameling van iemands mooiste foto's. Dit is het podium waarop de eerste viool mag spelen, degene die anders in de schaduw zou moeten blijven: vaatdoeken, afdruipbladen. Ik zie televisietoestellen in het boek; een afstandsbediening heeft zelfs de hoofdrol gekregen.